Auto's hoe worden die eigenlijk gemaakt?

De onderkant van een auto bestaat uit losse delen. De voorkant bestaat uit de ophanging voor de radiator, twee zijbalken, en vooraan twee beugels waar de bumper in komt. De voorkant wordt op de geautomatiseerde lopende band gezet. Dat is dat. Intussen lassen robots het zogenaamde 'ladderchassis' in elkaar. Op dit chassis rusten de bodem en de zijkanten van de auto. Op het ladderchassis zitten ook de bevestigingspunten voor de stoelen. Dan lassen de robots de voorkant en het ladderchassis aan elkaar. Andere robots maken de zijplaat voor de passagierskant. De plaat is uit één stuk staal gemaakt. De plaat is gegalvaniseerd, hij heeft een speciale laag tegen het roesten. De robots lassen stukken op de plaat. Daarop worden later de interieurdelen vastgemaakt.Een machine tilt de zijplaat op en brengt hem naar het volgende station. Ook de plaat voor de andere kant wordt daarheen gebracht.Robots hebben daar al een onderstel met een vloerplaat neergezet. Nu worden de zijplaten aan het onderstel gelast. Aan die zijplaten lassen ze de binnenschermen, waar de wielen in komen. En tenslotte wordt het dak erop gelast.In een ander deel van de werkplaats worden de achterklep, de motorkap en de portieren gemonteerd. Dan worden de kieren rondom de motorkap gecontroleerd. Ook wordt gekeken of er geen deukjes in de carrosserie zitten. De motoren komen kant-en-klaar bij de werkplaats. Ze hoeven eigenlijk alleen nog in de auto's te worden geplaatst. De auto gaat intussen naar de spuiterij, en dan naar de snijwerkplaats. Hier worden het glas, de handvatten en de interieurdelen aangebracht.Op de chassis-afdeling worden de motor, de transmissie oftewel de versnelling, de achterophanging voor de wielen en de remschijven geïnstalleerd. Dit stuk van de lopende band heeft twee verdiepingen. De carrosserie komt langs op de bovenste verdieping. Het onderstel op de onderste. De machines hebben lange pennen. In het onderstel zitten gaten, waar de pennen precies inpassen. Zo kunnen de onderdelen heel precies op hun plaats worden gezet. De benzinetank wordt met de hand vastgemaakt.De stoelen worden kant-en-klaar aangeleverd door een andere een fabriek. Ze kunnen heel makkelijk in de bevestigingspunten worden geklikt. Die waren al eerder op het ladderchassis gemaakt.Om de velgen gaan banden. Die worden opgepompt en uitgebalanceerd. Arbeiders monteren nu de wielen. Ze draaien de schroeven eerst met de hand aan, en dan met een machine. Nu loopt de auto van de band af, en staat voor het eerst met zijn volle gewicht op zijn wielen. Een technicus start de motor. De auto wordt getest voordat het weg mag. De fabriek heeft er 24 uur over gedaan om deze auto te maken. Hij kan nu snel op weg naar een dealer.

Alle onderdelen van een motor zitten in het motorblok. Het motorblok komt aan bij de fabriek als het nog maar half af is. In de fabriek worden de cilindergaten in de motor geboord. In deze gaten bewegen later de zuigers op en neer door de verbranding van de brandstof.

In de wand van elk cilindergat worden groeven gemaakt. In die groeven blijft smeerolie zitten. Zo kunnen de zuigers soepel op en neer bewegen. Dan gaat het motorblok ondersteboven naar een ander deel van de fabriek.

Elk blok heeft een eigen streepjescode. Zo kan het de hele tijd goed in de gaten worden. Speciale apparatuur controleert voortdurend of elk onderdeel wel goed wordt gemonteerd.I n een ander deel van de fabriek krijgt de krukas langzaam vorm. De krukas wordt door de op en neer bewegende zuigers rondgedraaid en is verbonden met de versnellingsbak.

Eerst is er alleen maar een grof stuk staal. Robotarmen duwen het van machine naar machine, wel twintig keer, totdat er uiteindelijk een krukas uitrolt. Nu wordt er een stalen schijf met tanden gemonteerd, de zogenaamde tandkrans. Deze wordt verhit en op de krukas gedrukt. Als hij weer afkoelt krimpt hij tot ie precies past.

De tandkrans zorgt voor de juiste afstelling van de verbrandingscyclus. Al draaiende komen de tanden langs een sensor. Die leest de stand van de krukas af en ervoor zorgt dat de motor de bougies precies op het goede moment laat vonken. Nu wordt de krukas uitgebalanceerd. Als dat niet goed gedaan wordt, gaat de motor trillen. Een computer controleert de draaibeweging en bepaalt of er ergens nog metaal moet worden weg geboord.

Op de motorassemblagelijn staat het motorblok nog steeds op zijn kop. Een robot smeert de vier lagers waarop de krukas moet draaien. Dan wordt de krukas op zijn plaats gezet.

Daarna worden de zuigers gemonteerd. Zes per motor in dit geval. Dit zijn namelijk zescilindermotoren. De zuigers zijn van aluminium. Robots plaatsen ze op de cilindergaten van het motorblok. Elke zuiger zit met een verbindingsstang vast aan de krukas. Die stang heet een drijfstang.

Nu kunnen de monteurs de achterkant van het motorblok afsluiten. Een robot brengt een dichtingmiddel aan. Het blok wordt dichtgeschroefd met een speciaal schroefpistool.

Ergens anders worden de twee koppen die het motorblok gaan afdekken in elkaar gezet. Deze robot maakt de bougiebuizen dicht, voordat ze in de koppen worden geplaatst. De koppen dekken de cilindergaten af. Elke cilinder krijgt een bougie die de brandstof laat verbranden en vier kleppen. Twee kleppen om de brandstof binnen te laten en twee zodat de uitlaatgassen eruit kunnen.

De nokkenassen lopen van voor naar achter. Zij zorgen ervoor dat de kleppen open en dicht gaan. Elke motor heeft er twee of vier. Een robot dicht alles af en schroeft dan een afdekplaat op de voorkant van het motorblok. Deze ketting verbindt de krukas met de nokkenassen zodat ze tegelijk draaien. Daardoor gaan de kleppen open als de zuigers in de goede positie staan.

Tenslotte wordt de motor getest, om te kijken of alle onderdelen wel goed werken.

Bron o.a School tv